Byłam dzisiaj w dużym supermarkecie na krótkich zakupach. Od światełek, połyskujących papierków i natrętnej świątecznej muzyki boli głowa. Taki ten nasz świat infantylny. Wszystko się odwraca.
Chociaż rozumowo dla chrześcijan ważniejszym świętem powinna być Wielkanoc, to w większości przypadków deklarują oni większą radość i przejęcie, gdy nadchodzi Boże Narodzenie. Przecież Wielki Post jest taki zasadniczy. Kojarzy się tylko z niewygodną wstrzemięźliwością w codziennych przyzwyczajeniach.
Gdy nastaje bożonarodzeniowy czas, nawet ateiści zapominają o tym, że na co dzień  zaciekle bronią się przed jakimkolwiek przypuszczeniem, że może istnieć wyższy Byt. Nie przeszkadzają im stajenki na rynkach miast, chociaż często razi ich widok dwóch małych skrzyżowanych patyków na ścianach szkół i urzędów.
Boże Narodzenie staje się czasem, gdy Matki Polki dostają szału związanego z gotowaniem i sprzątaniem swoich domów, materialiści łażą po sklepach szukając jakiegoś ładnego (najlepiej nie chińskiego) prezentu, a ci bardziej czasowi i ambitni przygotowują coś własnoręcznie, myśląc, że taki gest również w dużej mierze buduje atmosferę tego wyjątkowego wieczoru. Niektóre gderające na co dzień babcie chodzą grzecznie do swoich kościołów udając cnotliwe parafianki, a nieliczni młodzi ludzie czasami udają się na roraty, bo po mszy można spotkać się z przyjaciółmi i zjeść wspólne śniadanie. 
Wszyscy (bardziej lub mniej świadomie) przygotowują się do rzekomej rocznicy narodzin samego Boga. Każdy na swój sposób, własną ścieżką.
Nie wiem, czy którykolwiek z tych sposobów wystarcza do tego, aby choć w małej części poczuć, że to nie Jezus, ale my sami rodzimy się na nowo. Trudno to zauważyć, gdy dookoła rozmnaża się kicz, a własne duchowe przemyślenia są przesuwane na drugi plan. Boże Narodzenie to święto religijne, a nie wyłącznie miła, kulturowa tradycja. 

W tym tygodniu zaczynają się próby do koncertu.
Ogólnie rzecz biorąc, czeka mnie niebawem masa roboty i wcale nie myślę tutaj wyłącznie o koncercie.

Gdy zobaczyłam dziś w kościele na ołtarzu trzy z czterech palących się świec, w pierwszym momencie doznałam lekkiego szoku: jak to możliwe, że ponad połowa adwentu już minęła? Czy byłam aż tak zajęta swoimi sprawami, żeby tego nie zauważyć?
Minęły trzy tygodnie, odkąd świąteczna gorączka opanowała cały otaczający świat, a ja kompletnie nie czuję atmosfery świąt – co gorsza, nawet nie zadałam sobie najmniejszego trudu, żeby jakoś się do nich przygotować. Mam co prawda jeszcze trochę czasu, ale czy starczy mi na tyle samozaparcia, żeby wymyślić sobie jakieś postanowienie i w nim wytrwać? Ostatnio udało mi się to w zamierzchłej podstawówce…

Jest pełnia. Dzisiaj w nocy znów będę niespokojna. 

Irytuje mnie krytyka bez pokrycia, krytyka dla samego faktu zaistnienia, czy podświadomego dowartościowania własnej osoby. Zbytnia ilość krytyki w sprawach na wskroś codziennych, materialnych oznacza, że dany człowiek jest w jakimś stopniu zamknięty na otaczający go świat i na propozycje, jakie mu on oferuje.
Nie wszyscy na wszystkim się znają, ale każdy usilnie próbuje temu zaprzeczyć, skazując się na śmieszność. Pamiętam, gdy nauczycielka muzyki w gimnazjum usilnie próbowała kreować się na świadomą swoich umiejętności i wiedzy „artystkę”, gdy z prostych teoretycznych zasad muzyki tworzyła kosmiczne teorie, które można było pojąć będąc jedynie tak wysoko wykształconym człowiekiem jak ona. Ogólnie rzecz biorąc darzyłam ją sympatią, ale mnie – wieloletnią uczennicę szkoły muzycznej – jej podręcznikowa i ograniczona wiedza muzyczna nadmuchiwana do rozmiarów wiedzy magistra (którego miała jako pedagog) zwyczajnie śmieszyła.
Czasami bywa jeszcze gorzej, np.: gdy ludzie robią z siebie ekspertów w sprawach, o których kompletnie nie mają pojęcia. Powody, dla których ta teatralna sztuka jest wiecznie uprawiana, są naprawdę dziwne i bezzasadne, bo przecież tak łatwo zostać ośmieszonym w temacie, którego się nie zna. Jedno niewłaściwe zdanie i cały „pseudoszacunek” otoczenia może przeobrazić się w strzał do własnej bramki.
Pominę rozprawę o tym, że ja sama jestem przykładem dziwnego zbioru dziwactw. I tak jestem wobec siebie bezlitosna w niektórych życiowych dziedzinach. Lubię patrzeć na innych ludzi i po cichu wyśmiewać ich wady, szydząc z ich ograniczonej natury w moim (równie ograniczonym) umyśle. Przypatruję się im z ciekawością, czekając, aż ich własna pycha zapędzi ich w kozi róg. Często widzę, jak ludzie nie potrafią radzić sobie ze swoim własnym życiem mieszając się w życie innych.
Ironia.